تو گلدان هره ی عبوس من بودی

گلدان کمک میکند

تا به یاد آری

غیر از تو کسی

 در حیاط نشست

و گل و درخت را نگریست

کسی که شکسته ی پنجره ات

دشوارش نبود

و بوته ی گلدان تو را دوست داشت

ـ هوتن نجات

ریم عزیز

یک هو دیدم بی چاره و پر از زنهایی هستم که همه ی آنها، همه ی آنها درونشان لابیرنت های سیاه و خالی ست

پر از خالی بودم و هرچه چنگ مینداختم دستم به باد بود. 

کاش بیدارم کنند تنم از این کابوس درد میکند

دیگر من مانده م و تعابیر دست و دلبازم. من و سایه ی مژگون و پس زمینه ی سفید.
آه کشیدن خسته ام میکند