در ستایش شور

جانم از* صبحانه ی گلوگاه پنهانم*  گرم است به کلمات.

امشب تز تمام شد.

*براهنی

به رفیق راه

اگر هم در خیابان های بی خیال بارانی بارسلون زنی را دیدید کتاب عکس بزرگی دستش است روی جلدش عکس پستانهای برجسته ی سیاه و سپید من هستم که برای رفیقم هدیه خریده ام. قرارست دوست بمانیم.  تولدت مبارک رفیق.

بر او ببخشایید*

**بر من اگر دندان نشان می دهم ببخشایید
من که پیشتر با گردن ِ زنده ام
به جنگ تیغ هاتان می آمدم

خسته ام...آدمهایم در خانه احوال پرس اند اما کَر...بنظر میرسد از همه بیرون آمده ام چیزی که دیگر ناراحتم هم نمیکند. هرکس میپرسد چطورم میگویم خوب و عالی. مالیات که ندارد لبخند های ماسیده ی پشت تلفن.
دلم برایش تنگ میشود لامصب درمان هم ندارد.




* فروغ
** بیژن الاهی