نیم ساعت بهانه ی ساده ی خوشبختی

خوشحالم. خوشحالی بهانه ی ساده ی خوشبختیانه. خوشحالی بیست گرفتن کلاس اول دبستان (چون بعدها هیچ وقت نفهمیدم برای بیست گرفتن چرا باید خوشحال بود). یک لیست نمره فرستادن شماره ی دانشجویی من جلوی بهترین نمره بود. سه دفعه نگاه کردم...من دارم اینجا جون میکنم  و کاری رو انجام میدم که اسمش قبلن غیر ممکن بود؛ کاری که پیش از شروعش اگر میدونستم اینجور میخواد نابودم کنه عمرن دست بهش نمیزدم...وقتی وارد شدم چند کلمه بیشتر نمیدونستم از این زبون...و حق دارم برای این چیزای کوچیک ساده خیلی خوشحال باشم؛ به مدت نیم ساعت خوشحالی کردم...

یک شب

شب های سورئال بارسلونا...زندگی های موازی سورئال شبانه ی بارسلونا...حیرت...*

شاید بعدها بنویسم از این شبها؛ شاید هم اینها برای من رازگونه حفظ بشن...*

فرخ جون من. شاید قبل تر در وبلاگ قبلی از فرخ جونم نوشته باشم. یادم نمیاد...معلم پیانوی نازنینم. آدمی که هنوز خواب میبینم رفتم در خونه ش با یه کیف از جنس گلیم پر از کتابای بزرگ...زنگ میزنم صدای سگش میاد...فرخ بودنش و معلم پیانو بودنش...خود بودنش و تاثیر عجیبش و یاد همیشگی ش با من...

اف یا ام

بععله آدم جوگیری هستیم که تو بلاگستان این ور اونور میبینیم آیا دوست های دختر بهترن یا پسر و خیلی میبینیم که مینویسن پسرها در رفاقت بهتر هستن و فیلان؛ و بعد از آن تصمیم میگیریم ما هم نظرمون رو ابراز کنیم؛ نه اینکه از ما ابراز نظر خواسته باشن ولی به هر حال...
بهترین دوست های من دخترها هستن؛ ابدا فکر نمیکنم دخترها در دوستی بدجنس تر و حسودتر و زیر آب بزن تر هستن؛ دوستای خیلی عزیز پسر هم دارم (سلام بچه ها! هولا چیکوز)؛ اصلن همین حسین خودمون؛ میدونین چقدر عزیزه؟ چقدر همیشه هست؟ بعد افت و خیز و کتک کاری و ماچ و بوس و دعوا و بغل ؛ حسین همیشه هست و بوده... بنده ابدا فکر نمیکنم که وقتی پای یک مرد مشترک یا نا مشترک وسط باشه دخترها سرتو می برن...این ها تجربیات من هستن و بیشتر دوستای نزدیک من همیشه دخترا بوده ن حداقل تا همین اخیرن...
بعد اینکه اگر از تعدادی از آدمای زندگی ش تجربه ی خوشی در ذهن نداشته باشم چیز عجیبی نیست؛ و هرچی هم سن آدم پایین تر و دوستی مربوط به دوران گذشته تری بشه؛ خوب نحوه ی برخورد و تصمیم گیری ها و دلایل وقوع اتفاقای غیرضروری ضعیف تر و مبنای دوستی ها احمقانه تره و شکست خوردن روابط دور از ذهن نیست درین موارد...