اما ورزشکاران را چرا.

آدم کوتاه خواه و کم خواه و قانع و تمامیت نخواه، بیشتر نخواه مالکیت مطلق و آدم بهانه های ساده ی خوشبختی نیستم، نمیخواهم هم باشم،  آدم مالکیت و بیشتر بخواه و جاه طلبی هستم اما کوتاه و کم خواه ها و قانع ها و مردم بهانه های ساده ی خوشبختی را از دور تحسین میکنم و برای سلامتی جانشان صلوات میفرستم، هرچند درک نمیکنم چطور آدمها به  آرامش و خوشحالی از نوع بهانه های ساده ی خوشبختی فروغ وار  بسنده میکنند.

در را هم بی زحمت فراز کنید

شب نشینی با پدر
پدر شعر میخواند.
سیگار قسمت میکنیم با مادر
 مادر شعر میخواند.
شبی خوش است قصه اش دراز کنید

بر تخت گاه ایوان جلوه ای کن

فکر میکنم جانم را باید بردارم و بزنم به چاک جعده.
کجا؟ بخدا اگر بدانم