ادای دین به جوگیری برفی در تهران

تهران برف میاد.
هیچ جای دیگه ی دنیا اگر برف بیاد انقدر پر نمیکشم که تهران

گودریات

دو گودری در بارسلون چی کار میکنن؟
عرق خوری.
خدافظ

Your catastrophe's on a lunatic fringe

آدم‌ها يك ظرفيت معاشرت دارند. مثلا مي‌توانند در كل با فاميل و دوست و آشنا سر جمع با صد نفر (سلام سارا) معاشرت كنند. بعد اگر چهار نفر به اين جمع اضافه شوند چهار نفر از آن طرف حذف مي‌شوند. حالا تو نگو حذف، بگو كمرنگ. در واقع ضرورتي هم ندارد كه آدم خودش دستي اقدام به حذف كند. آقاي داروين اسمش را گذاشته انتخاب طبيعي. در واقع شما مي‌بيني با فلاني بيشتر بهت خوش مي‌گذرد و با بهماني كمتر. حتي اگر خودآگاه نباشد، ناخودآگاه با فلاني بيشتر وقت مي‌گذاري و كم كم مي‌بيني كه خيلي وقت است كه از بهماني خبر نداري. يك وقت‌هايي كه خودآگاه اين تغيير را در روابطت مي‌دهي كه هيچ/

طبعا غصه خوردن هم ندارد، همه آدم‌ها گاهي حذف مي‌شوند و گاهي حذف مي‌كنند. به هر حال طبيعت آدم‌ها است.

.

این داستان همینطور ادامه میابد به کوچ. در کوچ هم آدمی میشوی مثل قدیم غایب از مجلس خیلی ها و گه گاه حاضر در مجلس اندکی. نامطلوب خیلی ها و مطلوب محبوب بسیاری ها. در کوچ چیزی که ادامه نمیابد خود است. در کوچ دیگر خودت نیستی خودت را گذاشته ای کنار دوستان جانی ت در خانه و جسمت را خون آلود میکشی سرکار؛سرکلاس؛ مهمانی؛ رستوران؛ جسمت میخندد؛ میرقصد؛ شوخی میکند...صدایت هم جا مانده جایی در خانه؛ از گلویت کلاغ می روید.  جسمت معاشر است؛ خوش خلق است و دست دراز میکند و می بوسد. خودت؟ خودی نیست. همه بیخودی....
ما سه زن هستیم که بهم وصل شده ایم با طناب نامریی زنانه. معاشر و معلم و شاگرد و آغوش و غم و فریاد همدیگریم در این شهر. شبهایی که ما سه زن هستیم زیاد نیستند دیگر اما وقتی هستند در فراز میکنیم و دنیا پشت در درهم میپیچد و ما بیخبرانیم.