مرگ در والنسیا

عکسی از من و زن هست از روز اول یا دوم تهران. عکس دیگری از همان شب هست از لب های من که زن گرفته. میخندند لبهای من. صدای دلم را در عکس میشنوم...

باد صبا با آن همه باد صبا بودنش هم اگر تکیه گاه بود، باد بود؛ مسکین نمایی میکند وگرنه در بدعهدی کم از آدمیزاد ندارد عزیز من!

بعدها از رسالت وبلاگ نویسان این باشد که یک موومان را آغاز کنند به موضوعِ "عزیز من! تمام شده!" اصلن من حاضرم این وظیفه ی خطیر را ...